front szkoly min

Pierwsze wzmianki o szkole pochodzą z 1912 roku. Wówczas nastąpiło otwarcie szkoły we Wroczynach. Jej siedziba mieściła się w lokalu — domu gospodarza zajmującego ośrodek folwarczny. Pierwszym nauczycielem był Stanisław Biczyk - do 1914 r. Wiosną 1914 r. Zarząd Gminy w Krośniewicach przystąpił do budowy gmachu szkolnego, oddano go do użytku w 1917 r.. Były to dwie sale szkolne i dwa komplety mieszkań dla nauczycieli. Zimą 1928 r. powstał projekt rozbudowy szkoły, w maju 1929 r. rozpoczęto rozbudowę, a zakończono jesienią 1930 r. Prace wykonano w czynie społecznym: praca rodziców, opodatkowanie się, nieodpłatne darowanie materiałów. W tym czasie podniesiono stopień organizacyjny szkoły do czteroklasowej. Wzrosła liczba dzieci przez przyłączenie obwodu szkolnego w Gnojnie. W Gnojnie pozostały jednak oddziały pierwszy i drugi. Po zajęciu Polski przez Niemców szkoła czynna była od 15 października 1939 r. do 10 marca 1940 r. Od lipca 1940 r. do końca okupacji działała szkoła dla dzieci niemieckich, a w 1942 r. uruchomiono przedszkole w lokalu remizy strażackiej, bogato je wyposażając. Po wyzwoleniu Polski, budynek szkolny zajmują wojska radzieckie. Szkoła poniosła bardzo duże szkody w umeblowaniu i pomocach naukowych. Nauka rozpoczęła się 5 lutego 1945 r. z liczbą 264 dzieci w wieku od 7 do 18 lat, prowadzona przez cztery nauczycielki. W roku szkolnym 1945/46 szkoła liczyła 257 dzieci, pięcioro nauczycieli razem ze Stanisławem Ładackim i Wiktorem Czerwieńskim, którzy powrócili z obozów koncentracyjnych. Rok szkolny 1946/47, dzieci 247, praca nadal ciężka z powodu braku umeblowania, dużej liczby uczniów w klasach, braku środków dydaktycznych. Powstały pierwsze organizacje uczniowskie: Polski Czerwony Krzyż i Spółdzielnia Uczniowska. Biblioteka szkolna liczyła 130 tomów — (książki przechowane, odzyskane od ludzi i przydzielone przez Inspektorat Szkolny). W dniu 19 stycznia 1947 r. w lokalu szkolnym odbyły się wybory do Sejmu. Rok szkolny 1947/48 początkowo zdezorganizowany przez choroby dwóch nauczycieli, normuje się po zatrudnieniu dwóch nauczycielek niekwalifikowanych — po 6-miesięcznych kursach pedagogicznych. Liczba dzieci 216. Stan gospodarczy szkoły uległ poprawie dzięki współpracy Komitetu Rodzicielskiego z kierownikiem szkoły organizował imprezy dochodowe: loterie fantowe, zabawy karnawałowe itp., dochody przeznaczał na potrzeby szkoły. Rok szkolny 1949/50 — nauczycieli 5 osób, uczniów 206. W następnych latach, z każdym rokiem liczba uczniów maleje, 1950/51 — 186 uczniów, 1951/52 — 158 uczniów. Kierownikiem szkoły była Halina Urbańska. Od roku szkolnego 1952/53 kierownikiem szkoły był Stanisław Malarski. Z dniem 31 grudnia 1969 r. kierownictwo szkoły (później dyrektor) objął mgr Andrzej Tobiasz. Dzięki zaangażowaniu grona nauczycielskiego, współpracującego z miejscowym społeczeństwem (H. Wituszyńskim i S. Eizykiem), pomocy władz — wydziału oświaty, gromadzkiej rady narodowej w szybkim czasie wykonał remont szkoły, wyposażył w nowe meble i pomoce naukowe. Teren szkoły uporządkował i obsadził ciekawymi roślinami i ukwiecił różami. W 1972 r. mgr A. Tobiasz powołany został na gminnego dyrektora szkół z siedzibą we Wroczynach. Szkoła odzyskała dawny wizerunek w oczach lokalnego społeczeństwa jako placówka właściwie prosperująca pod względem dydaktyczno — wychowawczym, wyglądu, dobrego zarządzania. Dyrektor gminny w trosce o poziom oświaty w gminie kierował nauczycieli na studia i kursy, popierał i pomagał dyrektorom szkół w przeprowadzaniu modernizacji szkół, wykonywaniu instalacji wodno—kanalizacyjnych, centralnego ogrzewania, odgromienia, ogrodzenia. Gmina jako pierwsza w województwie płockim zorganizowała gminne igrzyska sportowe pobudzające do życia i działania całe społeczności gminne. We współpracy z dyrektorem Państwowego Domu Dziecka w Malinie, Stanisławem Poterałą, sponsorzy „MIFLEX" i „KRAJ" ufundowali książeczki mieszkaniowe dzieciom z Państwowego Domu Dziecka.
W 1978 r. mgr Andrzej Tobiasz zrezygnował ze stanowiska gminnego dyrektora szkół. Pracę podjął w Szkole Podstawowej nr 8 w Kutnie. Dyrektorem szkoły została w latach 1979-1982 Barbara Karczewska. We wrześniu 1982 r. rozpoczął pracę w szkole we Wroczynach Jan Kuczek, a od lipca 1983r. objął stanowisko dyrektora. Ukończył studia magisterskie na Akademii Wychowania Fizycznego oraz podyplomowe — wychowanie do życia w rodzinie oraz organizację i zarządzanie oświatą. Angażuje się w pracę szkoły i środowisku wiejskim. Dokończył modernizację i remont budynku szkolnego oraz rozbudował i unowocześnił (remont dachu — pokrycie blachą, elewacja zewnętrzna, dobudowa szatni i pomieszczeń socjalnych dla pracowników, urządzenie ubikacji wewnątrz budynku, gabinet dyrektora, wymiana instalacji elektrycznej, podłóg, zamiana centralnego ogrzewania na olej opałowy, adaptacja mieszkania na izbę lekcyjną, wybudowanie szkolnej oczyszczalni ścieków, urządzenie placu zabaw dla dzieci). Został przewodniczącym społecznego komitetu budowy wodociągów we Wroczynach, współpracuje z „PLANTICO" w Kalinowej, Ochotniczą Strażą Pożarną we Wroczynach. Pozyskał społeczność wiejską — rodziców uczniów — do angażowania się we wszystkie prace fachowe i pomocnicze dla dobra szkoły. Przeciętna liczba uczniów 130. Absolwenci — to lekarze, nauczyciele, prawnicy, biznesmeni, rolnicy, wojskowi, policjanci, strażacy. Grono nauczycielskie od długich już lat stabilne, z wykształceniem wyższym magisterskim i studiami podyplomowymi. Zaangażowane w pracę dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą a także społeczną dla dobra dzieci i społeczeństwa. Spośród pracujących nauczycieli i kierujących szkołą od założenia szkoły do chwili obecnej jest bardzo wielu szczególnie zasłużonych dla szkoły, dzieci i społeczeństwa lokalnego. Do najdłużej pracujących kierowników i nauczycieli, wyróżniających się pracą organizacyjną, dydaktyczną i wychowawczą oraz społeczną, zaliczyć należy Stanisława Ładackiego, Wiktora Czerwińskiego, Andrzeja Tobiasza, Jana Kuczka i wielu innych. Nagradzani byli dyplomami, nagrodami finansowymi, odznaczeniami, medalami i krzyżami zasługi oraz uznaniem i wdzięcznością uczniów i społeczeństwa lokalnego.
W 2019 roku szkoła obchodziła hucznie jubileusz 100-lecia istnienia.
Obecni liczy 8 oddziałów.
Ważną datą w historii szkoły był 14 października 2019r. Z inicjatywy dyrektora szkoły i społeczności lokalnej szkole nadano imię - "Bohaterów Walk nad Bzurą". Od tamtej chwili, co rok obchodzony jest Dzień Patrona Szkoły, podczas którego czczona jest pamięć bohaterów biorących udział w walkach nad Bzurą.

 

Kierownictwo szkoły:
1919-1924    Roman Opałko
1924-1928    Janina Szubska
1928-1949    Stanisław Ładacki
1949 - 1952  Halina Urbańska
1952-1962    Stanisław Malarski


Dyrektorzy szkoły:
1969-1979 Andrzej Tobiasz
1979-1982 Barbara Karczewska
1983-2009 Jan Kuczek
od 2009     Beata Cieślak

 

 

 

Front szkoły

 

Szkoła w Gołębiewku powstała jeszcze długo przed I wojną światową, bo około 1906 r. Do roku 1918 istniała jako szkoła dworska, a następnie jako jednoklasowa publiczna szkoła powszechna. Wsie: Gołębiewek, Ryków i Krzesin tworzyły wtedy jeden majątek ziemski.

Po parcelacji majątku Gołębiewek i Krzesin w 1925 r. tereny wsi Gołębiewek Stary i Gołębiewek Nowy zapełniły się ludnością osiedleńczą pochodzącą z powiatu łowickiego. Na skutek tego zaszła potrzeba rozbudowy szkoły w Gołębiewku. Zaznaczyć należy, że szkoła nie posiadała budynku własnego, lecz mieściła się w pomieszczeniach wynajętych (u państwa Tokarzewskich i Gałązków). W początkach 1930 r. dzięki usilnym staraniom kierownictwa szkoły przystąpiono do budowy własnego lokalu. Jego otwarcie nastąpiło 1 stycznia 1931 r. W 1934 r. otoczono ją parkanem.

10 marca 1940 r. podczas zajęć lekcyjnych szkoła została zamknięta przez żandarmerię niemiecką, inwentarz szkolny i prywatne rzeczy kierownika szkoły Leonarda Gandziarka zapieczętowano i zarekwirowano.

Po wojnie, w dniu 27 stycznia 1958 r. o godzinie 2.15 w nocy wybuchł pożar w budynku służbowym kierownika szkoły. Ogień objął szczyt drewnianego budynku szkolnego. W bardzo krytycznym momencie na rozpaczliwe wołania przybiegli najbliżsi sąsiedzi, którzy ofiarnie walczyli z płomieniami. Dzięki ich przytomności i natychmiastowej akcji groźny płomień po półgodzinnej walce został stłumiony.

Od lipca 1993 r. do czerwca 1994 r. dzięki staraniom całej Rady Gminy Kutno jej zaangażowaniu i środkom finansowym powstała I część nowego budynku szkoły. Uroczyste oddanie budynku do użytkowania nastąpiło 12 czerwca 1994r. Szkoła mogła pochwalić się pięcioma salami lekcyjnych z prawdziwego zdarzenia. Całe środowisko wsi włączyło się czynnie do prac porządkowych i organizacyjnych.

II część budynku powstała w latach 1997-1999, a jej uroczyste otwarcie miało miejsce 29 maja 1999r.

Od 2 grudnia 2000 r. szkoła posiada patrona -Władysława Stanisława Reymonta.

W dniu 3 września 2004 r. odbyła się uroczystość oddania do użytku sali sportowej przy Zespole Szkól w Gołębiewku, a 13 października 2006r. – uroczyste obchody 100-lecia szkoły. Kilka dni przed uroczystymi obchodami 100-lecia szkoły na wniosek dyrektora szkoły, rady pedagogicznej, uczniów i rodziców Rada Gminy Kutno zmieniła nazwę szkoły i nadano imię Zespołowi Szkół.

Po reformie likwidującej gimnazja szkoła wróciła do poprzedniej nazwy-Szkoła Podstawowa im Wł. St. Reymonta w Gołębiewku.

Obecnie szkoła w Gołębiewku oferuje: nowoczesną bazę dydaktyczno – sportową, optymalne warunki uczenia się w mało licznych klasach, zajęcia w dużych, jasnych salach lekcyjnych, wyposażonych w nowoczesne pomoce dydaktyczne, a zajęcia wychowania fizycznego prowadzone są w dużej sali sportowej wyposażonej w atestowany sprzęt sportowy.

Nasz patron Wł. St. Reymont w swojej powieści „Chłopi” napisał „Dzieciom szkoła bardziej jest potrzebna niźli buty”. Słowa te wpisują się doskonale w ponad stuletnią historię szkoły w Gołębiewku.

Opis Szkoły Podstawowej w Gołębiewku Nowym

zdjecie SP Byszew

Historia szkolnictwa na terenie Byszewa sięga ponad 100 lat. Już przed pierwszą wojną światową, w latach 1904-1914 miejscowe dzieci uczestniczyły
w zajęciach prowadzonych w budynku ochronki-późniejszej poczty. Mimo trwających zaborów, dzieci w konspiracji uczyły się tu z książek napisanych
w języku polskim.

W roku 1915 szkoła w Byszewie rozpoczęła oficjalną działalność, początkowo w placówce pracował jeden nauczyciel. W tym też roku uruchomiony został nabór do klas I-IV. Sytuacja ta trwała do chwili wybuchu II wojny światowej. We wrześniu 1939 roku szkoła została zamknięta.

Po wyzwoleniu, 30 marca 1945r. reaktywowano działalność szkoły podstawowej. Kierownictwo nad pracą szkoły objął Pan Henryk Rozpiórski.
Na siedzibę placówki wybrano budynek zabytkowego pałacu należącego
do dawniej do kompleksu pałacowo-parkowego, w obrębie przedwojennego folwarku. Początkowo uczniowie i nauczyciele borykali się z wieloma prozaicznymi trudnościami m.in. brakiem wyposażenia umożliwiającego prowadzenie lekcji. W trakcie pierwszego tygodnia zajęć dzieci zasiadały
na gołej parkietowej podłodze w największej sali pałacu. Dzięki prężnym działaniom pierwszych nauczycieli oraz miejscowej społeczności, szkołę udało się wyposażyć w przygotowane przez rodziców uczniów drewniane dwuosobowe ławki i tablice. Przez dłuższy czas niektóre dzieci przychodziły
do szkoły z własnymi krzesłami. W tym czasie do szkoły uczęszczało 173 uczniów, w wieku do 19 lat.Mała ilość książek zmuszała do prowadzenia nauki czytania z wykorzystaniem książeczek do nabożeństwa. W ciągu roku szkolnego 1945, uruchomiono drugą izbę lekcyjną .

W kolejnym roku szkolnym tj. 1945/1946, w szkole uczyło się w szkole 145 uczniów. Powstała klasa V. Ten stan utrzymał się przez 5 lat. Od 1950r. szkoła była już 7 klasowym oddziałem, co zmuszało do uruchomienia kolejnych izb lekcyjnych. W roku szkolnym 1966/67 utworzono szkołę ośmioklasową. Szkoła dysponowała 6 izbami lekcyjnymi i jedną pracownią zajęć praktyczno – technicznych.

Od 1 września 1974r. przy szkole został zorganizowany oddział przedszkolny, przeznaczony dla 5-cio i 6-cio latków.

W 1971 roku stanowisko dyrektora obejmuje Pan Jan Ścibor – inicjator
i człowiek całkowicie oddany sprawie budowy nowej szkoły.

W czerwcu 1994 roku, w budynku „starej” szkoły odbyło się wyjątkowe zakończenie roku szkolnego. Po wielu latach funkcjonowania szkoły, nadszedł czas pożegnania murów byszewskiego pałacu.: „Po 49 latach nadeszła chwila rozstania. Cieszymy się nową szkołą, ale wielu byłych uczniów z sentymentem wspominać będzie lata spędzone w szkole, mimo ciasnoty i niewygody”.

We wrześniu roku szkolnego 1991/1992 stanowisko dyrektora szkoły przejmuje mgr Jarosław Koszański.

Sierpień 1994 roku to, ostatni miesiąc wytężonej pracy w trakcie budowy nowej szkoły. 1 września 1994 roku, nastąpiło uroczyste otwarcie nowo pobudowanej szkoły w Byszewie, w tym dniu szkole nadano imię Marii Konopnickiej. W roku 1996 roku została oddana do użytku uczniów sala gimnastyczna.

Od 1 września 1996 do czerwca roku 1999 dyrektorem była mgr Barbara Podolska. Kolejno od września 1999 do roku 2010 mgr Renata Niedzielska.
Po reformie likwidującej gimnazja szkoła powróciła do poprzedniej nazwy, Szkoły Podstawowej im. Marii Konopnickiej w Byszewie. Od tego momentu dyrektorem szkoły jest mgr Barbara Podolska.